تاثیر خودشفقتی بر والدین کودکان اتیسم

پژوهشگران دریافتند كه مشكلات رفتاری كودكان دارای اوتیسم می تواند منجر به بروز اضطراب، افسردگی در والدین آن ها گردد

والدین دارای كودكان اوتیسم سطوح پایین تری از رضایت كلّی زندگی را تجربه می كنند و در زمینه های موفقیت در زندگی، ارتباط با جامعه، دیگران و احساس امنیت نسبت به والدین دارای كودك سالم آسیب پذیری بیشتری دارند. مسئلة دیگری كه می تواند در بهزیستی روانی و بهداشت عمومی والدین دارای كودكان دارای اوتیسم تأثیر داشته باشد، مشكلات رفتاری كودكان دارای اوتیسم است. در تحقیقی دیگر پژوهشگران دریافتند كه مشكلات رفتاری كودكان دارای اوتیسم مانند جیغ كشیدن، اصرار بر یكنواختی محیط و نیازمندی در مراقبت های بهداشت شخصی و تغذیه می تواند منجر به بروز اضطراب، افسردگی و كیفیت زندگی پایین در والدین آن ها گردد (لاسی شین و همكاران، 2007 ). در تحقیقی دیگر لای و همكاران ( 2015 ) اضطراب و استرس والدین آسیایی دارای كودك اوتیسم را مورد بررسی قرار دادند و دریافتند كه آنان سطوح بالایی از اضطراب و استرس را تجربه می كنند ولی از راهكارهای مقابله ای خاص مطابق با فرهنگ خود برخوردارند كه در مراقبت از فرزندان شان جهت كنترل و كاهش اضطراب و استرس استفاده می كنند. در تحقیقی فراتحلیل، هایز و واتسون ( 2013 ) به این نتیجه رسیدند كه والدین دارای كودك اوتیسم نسبت به والدین دارای كودك معلول دیگر از جمله سندرم داون استرس بیشتری را تجربه می كنند و آسیب پذیری بیشتری را در زمینة سلامت روانی و جسمانی نسبت به جمعیت عمومی تجربه می كنند. عامل دیگر تأثیرگذار بر سلامت روان والدین دارای كودكان دارای اوتیسم، خودشفقتی است . شفقت به خود ، مراقبت و دلسوزی نسبت به خود در زمان های دشوار است (بنت گلمن، 2001) خود شفقتی مربوط به ذهن آگاهی است و دارای سه مولفة مهربانی با خود در مقابل قضاوت كردن خود، اشتراكات انسانی در مقابل انزو ا و ذهن آگاهی در مقابل همانند سازی افراطی است. مولفة اول مستلزم گرمی و ملاطفت با خود به جای قضاوت سختگیرانه نسبت به خود است. مولفة دوم بر پذیرفتن مشكلات زندگی به عنوان بخشی از تجربه های مشترك انسان ها اشاره دارد، یعنی اینكه این مشكلات فقط برای افراد خاصی روی نمی دهد. مولفة سوم شامل آگاهی از افكار و احساسات دردناك به جای غرق شدن كامل در آن هاست. پژوهش ها نشان داده اند كه میان خودشفقتی، بهداشت روان، افسردگی، اضطراب، استرس، خوش بینی، شادكامی و رضایت از زندگی رابطه ای معنادار وجود دارد (مك بس و گیوملی، 2012 ؛ هولیس والكر و كولوسیمو، 2011 ؛ نف و همكاران ، 2008 ). بنابراین، خودشفقتی منبعی قوی برای مقابله با استرس و چالش های روبرو برای والدین دارای كودكان دارای اوتیسم است كه می تواند باعث بالارفتن رضایت از زندگی و كاهش استرس آن ها شود (نف ، 2011 و كریستال ، 2013 ). در پژوهشی موریرا و همكاران ( 2014 ) دریافتند كه میان خود شفقتی و میزان استرس و رضایت از زندگی والدین رابطة مثبت و مستقیم وجود دارد. در پژوهشی دیگر (نف و فاسو 2015 ) به این نتیجه رسیدند كه میان خود شفقتی و رضایت از زندگی والدین دارای كودكان دارای اوتیسم رابطه ای معنادار وجود دارد. هومان ( 2016 ) دریافت كه میان خود شفقتی و بهزیستی روان شناختی در بزرگسالان رابطه است. همچنین زیسین و همكاران (2015 ) به این نتیجه رسیدند كه ارتباط معناداری میان خود شفقتی و رضایت از زندگی وجود دارد. در پژوهشی دیگر هال و همكاران ( 2013 ) دریافتند كه خودشفقتی در بهزیستی روانی و جسمی نقش مهمی دارد. از آن جایی كه سلامت روان والدین به خصوص مادران برای پیشرفت و بهبودی كودكان دارای اوتیسم در طول مداخلات درمانی دارای اهمیت است، بنابراین باید راهكارهای درمانی لازم جهت كاهش اضطراب، استرس و افسردگی و افزایش سلامت روان آنها ارائه كرد. راهكارهای درمانی مختلفی از جمله شناخت درمانی، شناخت رفتار درمانی، خانواده درمانی و دارو درمانی را می توان جهت كاهش اضطراب، استرس و افسردگی والدین دارای اضطراب، استرس و افسردگی به كار برد. همچنین، درمان های موج سوم از جمله ذهن آگاهی و خود شفقتی نیز با توجه به همبستگی مثبت ذهن آگاهی و خودشفقتی با سلامت روان بر اساس پژوهش های انجام گرفته، می تواند به عنوان راهكار درمانی جهت كاهش اضطراب، استرس و افسردگی مورد استفاده قرار گیرد.